Roksolanki, to jest Ruskie panny

TRZECI CHÓR, PANIEŃSKI

Pierwsza LEONELLA Dlaczego przede mną stronisz, dziecię kochane? Czemu ode mnie odwracasz usta różane? Dokąd nogi i skrzydła gotujesz płoche? Nie odchodź, aż żalów mych posłuchasz trochę. Wszakoż pierwsza miłość ciebie z mym młodym duchem w dzieciństwie jeszcze związała złotym łańcuchem, a teraz rozrywając kochanie moje, jedyne serce nasze dzielisz na dwoje. Aniołeczku mój upieszczony, jeśli mię lubisz, nie odstępujże ode mnie, bo mię zagubisz. Cóż za korzyść odniesiesz, gdy przez twą winę, nadawniejszy twój towarzysz, marnie zaginę? Jakoś dobry, dziel się ze mną lotnymi pióry, aza wylecę zarówno z tobą do góry. Ja za taką uczynność, próżna kłopota, użyczęć lepszą cząstkę mego żywota. A jeżeli umyśliłeś w dalekie strony odbieżeć mię, przyjacielu mój upieszczony, pewnie wziąwszy za rękę mego Kupida, pospołu z tobą pójdzie twoja Cypryda. Bierz-że ode mnie na drogę piękne wdzięczności, bierz uciechy, bierz rozkoszy, weźmi miłości. A kiedy te dostatki weźmiesz ode mnie, chociajże chcesz, nie pójdziesz przecię beze mnie.

Druga AMORELLA „Serce nieszczęsne, o serce moje, czemu się w gorzkie rozpływasz zdroje? Czemu krotochwile cieszące cię mile, opuściły cię przez niemałą chwilę?” „Ach, mnie, niestetyż, ach, połowicę ubyło, na to miejsce tesknice ciężkie nastąpiły, frasunek niemiły swe jadowite wywarł na mnie siły.” „Oczy mizerne i opłakane, czemu toczycie łzy z krwią zmieszane? Kędy wasz wzrok złoty, kędy są pieszczoty? Gdzie was odległy wesołe przymioty?” „Słońce ucieszne nocą nam zaszło, światło przyjemne nam z nim zagasło, a ćmy nieprzyjemne i chmury nikczemne rozpostarły w nich zasłony swe ciemne.” „Rozraduj się już, serce troskliwe, pojźrzycie jasno, oczy płaczliwe! Abowiem w zamianę trosk waszych kochane pociechy słońce przywróci wam rane.”

Trzecia CELERYNA Widzisz, jako z ucieszną wiosną przyszły czasy, jako zielonym listem okryły się lasy, łąka uciechy kwieciem sfarbowana daje, ptaszymi roźlicznemi skargami brzmią gaje: słowik, wznowiwszy w sobie żal swój nieszczęśliwy, zaczyna wielkim głosem lament przeraźliwy. Pola się uśmiechają, rzeki cichym pędem mkną po gładkich kamieniach, leśne nimfy rzędem, ująwszy się za ręce, różne stroją tany, gdy satyrowie dzicy grają im w organy. Owo zgoła pociechy zewsząd wynikają, zewsząd do nas radości nowe przybywają. A ciebie, Damijanie, frasunek żałosny nie chce opuścić podczas ulubionej wiosny, w tobie melancholiją gęste troski rodzą, lubo zorze znikają złote, lubo wschodzą. Tak-żeś jest napełniony niezbytym kłopotem, że cię ani czas swoim łagodnym obrotem, ani sen poratować nie może swobodny, ani trunek biesiadny, ani głos łagodny? Ma rada: jeśli w sobie chcesz ukoić stare troski, nie dawaj się im umacniać nad miarę, bo je czas potym zleczy; kto w nich trwa statecznie, żal jego obróci się w dobrą myśl koniecznie.

Czwarta JANELLA Słońce zagasło, ciemna noc wstaje, ze mną kochany mój się rozstaje. Świadczę wami, gwiazdy, żem ja na czas każdy przyjacielem mu byłam zawżdy. Wieczór nastąpił, Hesper wychodzi; ode mnie smutny miły odchodzi. Pohamuj twej drogi, przyjacielu drogi! Nie odstępuj mnie, dziewki ubogiéj. Miesiąc roztoczył promień różany, a mnie opuszcza mój ukochany. Zostań na godzinę, powiedz mi przyczynę, czemu odchodzisz biedną dziewczynę. Blisko północy, już słyszeć dzwony, mnie rękę daje mój ulubiony. Potrwaj, proszę, mało, jeszcze nie świtało, pójdziesz wnet, gdzie-ć się będzie podobało. Jutrzenka zeszła, moje jedyne serce w daleką spieszy gościnę. Poczekaj na chwilę, niechaj krotochwile zażyję z tobą, gadając mile. Już na pół zbladły rumiane zorze, przyjaciel wyszedł mój na podworze. Postój, me kochanie, skoro słońce wstanie, odjedziesz, kędy będzie twe zdanie. Dzień świat ogarnął, chmury rozegnał, mój namilejszy mnie też pożegnał. Proszę, moje chęci miej w dobrej pamięci, wszak nie uznałeś w nich żadnej niechęci. Na którykolwiek kraj pójdziesz świata, niechaj Bóg szczęści młode twe lata, niechaj i kłopoty przemieni w wiek złoty, nie zapominaj mnie też, sieroty. Więc kiedy lata rane upłyną, uciechy pierwsze rady tam giną; jednak ty statecznie kochaj we mnie wiecznie. Jeżeli zechcesz, jam twą koniecznie.

Piąta PAWENCJA Piękna dziewico, moja siestrzyco, w twoim ogrodzie gdy ja do roże palce przyłożę, ciernie mię bodzie. Dla tego strachu nie chcę zapachu więcej zakuszać, nie chcę i kwiata przez wszytkie lata ślicznego ruszać. Wenery synie, cny Kupidynie, rozkoszne dziecię, gdy z swego łuku czasem bez huku strzelasz po świecie, sztuczny kozaku, co masz w sajdaku, puszczasz znienagła. Alić zarazem za słodkim razem śmierć idzie nagła.

Szósta TAMILLA Dobranoc, trzykroć ukochany, dobranoc, wianeczku różany z kwiatków woniących nadobnie uwity i sromieźliwą liliją podwity! Dla ciebie, nie folgując spaniu, powstawszy rano po świtaniu, gdym po różańcu rozkwitłym chodziła, bieluchne-m nóżki rosą umoczyła. Dla ciebie kwiateczki nadobne zrywając, paluszki me drobne niemiłosierne ciernie poraniło, tak że się dobrze krwie mojej napiło. A przecię-m tak cierpliwą była, ażem cię do końca uwiła; uwiwszy, twoją pozorną koroną przyozdobiłam kosę uplecioną. Cóż po tym, gdy słońce gorące w południe róże w nim pachniące wniwecz spaliło, że wszytkie powiędły, a koralowe goździki pobledły. Dobranoc tedy, ukochany, dobranoc, wianeczku różany! Żegnam się z tobą, żegnam ostatecznie, dobranoc miewaj, dobranoc miej wiecznie.

Siódma PAŁACHNA Posłuchajcie skargi mojej, następne lata, w jakim teraz utrapieniu żyję u świata! Fortuna mię omyliła krom słusznej winy: oto, w którym jeszcze mała serdecznie-m zawsze kochała, opuścił mię mój przyjaciel wdzięczny jedyny. Przyjacielu mój, z tutecznej wszytkiej korony sam szczególnie mnie wybrany, sam ulubiony, czemu gardzisz usługami szczerej dziewczyny, które-m ci oddawszy cale, w przedsięwzięciu trwałam stale? Czemu mię przenosisz okiem twym bez przyczyny? Wspomni sobie, jakom cię ja lubiła ściśle, jakom cię skrycie taiła w moim umyśle: tobie chęci serca mego jawnie wylałam, a inszych młodzianów dary, polecania i ofiary tobie gwoli, niewdzięczniku, w tył odrzucałam. Nie dbałam ja na wysokie panięce stany, nie dałam wprzód na dostatnie i wielkie pany, nie patrzałam na purpury ani bisiory, fraszka u mnie były szaty, złotogłowy i bławaty, za nic-em ja poczytała bogate zbiory. Na ostatek, co płeć białą marnie uwodzi, nie korzystałam w lubości pieszczonej młodzi, nie starałam się o złoto i nowe stroje. Tobiem się tylko myśliła upodobać, tobiem żyła, chcąc co dzień lepiej zarobić na łaskę twoję. Prawda, często dawałeś mi słóweczka cudne, pokrywając słodką mową serce obłudne. Jam ufała, źwierząteczkiem będąc ułomnym, i czyniłam głośne śluby, żem ja tobie, ty mnie luby, nie rozumiejąc, żeś się miał zstać wiarołomnym. Ale, widzę, nie pomogły moje starania ani życzliwe ukłony, ani wzdychania: barziej ci się spodobała insza, nieboże, która mi nie zrówna w rodzie ani w udatnej urodzie, ani w domowych dostatkach zdołać mi może. Źle mi nagradzasz me chęci, niebaczny panie, za usługi oddajesz mi ciężkie karanie! Ale i tobie, zmienniku, twymże przykładem pomsty pokarnej wyroki nieuchronne bez odwłoki zgubę za zdradę gotują z wiecznym upadem.

Ósma JOSARIS Nieszczęśliwa godzina była, w którąmem cię, pani matko ma, opuściła: skosztowałam omylnego przyjaciela. Nie takem ja rozumiała, nie tegom się spodziewała wesela. Kędy teraz słówka łagodne, kędy teraz obietnice wiary niegodne? Wniwecz poszły, ach niestetyż, jako dym prawie, a ja, nieszczęsna, u wszytkich zostałam w obmówkach brzydkich i sławie. Wszyscy się mi urągają, matki mię na przykład swoim córeczkom dają. Cóż mam czynić? Trudno takiej wetować szkody. Przeto ja zażyję świata, póki mi nie wezmą lata urody.

Dziewiąta PROCERYNA Ogrodzie, ogrodzie ulubiony, kwiatkami roźlicznymi natkniony! Ciebie piękna Lubomiła rękami swemi sadziła. Dla ciebie wiosna idzie zuchwała, dla ciebie słońce cały dzień pała, tobie Zefir wiatry grzeje, tobie Hesper rosę leje. Ty nimfy, z nimi kwietne boginie za goście masz i za gospodynie, ciebie Pallas i Pafija osobą swoją nie mija. Cokolwiek przedniej roszańskiej młodzi może być, cieszyć się z tobą chodzi; ciebie panny, choć się wstydzą, często barzo rady widzą. Ty w sobie wszytkich dziewek pieszczoty zamykasz, ty młodzieńskie zaloty w miękkie rymy uwinione przez brzmiącą głosisz bardonę. Ty pieśni w dzień przejmujesz dziewicze, ty przez noc skargi słyszysz słowicze; ty w oczach różne smaki i zapach masz wieloraki. Ogrodzie, chlubo moja, z tak wiela twych kwiatków użycz mi tyle ziela, żebym wianeczek uwiła i miłego nim poczciła. Nie weźmie wieńca tego nikt iny, tylko mój namilejszy jedyny, którego z nami dwie lecie nie dostaje na tym świecie. Ty w martwym odpoczywasz grobie, ja przecię kwiatki niosę tobie. Przyjmiże wieniec różany ode mnie, mój ukochany. A jako róże są odmienne, ułomne, słabe, jednodzienne, jako niehamowna rzeka do morza cwałem ucieka, tak prędko wiek nasz krótki upływa, tak co dzień żywota nam ubywa, że ani godziny wiemy, kiedy się w proch rozsypiemy.

Dziesiąta BOHYMNIA Patrzaj, jak ogniem niebieskim dotknione przemieniają się śniegi w rzeki wrone; kędy po lodzie wóz przejechał brzegi, naładowane pływają komięgi. Dąbrowa nocnej napojona rosy ogołocone z drzew rozwija włosy, słowik w selinach, gdy zorza zakwita, gardłeczkiem ranym młodą wiosnę wita; już i zezula w głośnym gaju huka, z radości skóra na drzewach się puka. Same fijołki głowy wynarzają z ziemie, a na dni piękne poglądają. A któż podobny do martwych kamieni kłopotów w piękną radość nie odmieni, zwłaszcza tej chwili, gdy same godziny niosą wdzięcznego wesela przyczyny? A tak przybywaj co prędzej, mój luby, bowiem dla ciebie samego me śluby chowam gotowe, oprócz ciebie zasię nie mam wesela w naweselszym czasie.

Jedenasta MUGILINDA Sercu smutnemu, które mię ciężko boli, z płaczem żałosnym zaśpiewam w tej niewoli, w której ja frasobliwa będę trwać, pókim żywa, gdyżem na nię, nieszczęśliwa, ślubowała. Fortuno moja, cóżem ci przewiniła, żeś mię kłopotu wiecznego nabawiła? Niestetyż, ten mię dzierży, który mą duszę mierzi, w którym ja, jako żywa, nie korzystała. O, jako wiele zewsząd kwitnącej młodzi patrzając z żalem na mnie, z daleka chodzi! Przecię mnie z tak ich wiela nie dano przyjaciela, dlatego też jestem u nich w pogardzeniu. Wierzę, że tę Bóg przepuścił na mnie plagę za mą nieszczyrość i nieludzką zniewagę, żem mniejszych pogardzała, niektórych brakowała, ufność mając w dostatku i w dobrym mieniu. A przeto teraz dostałam przyjaciela, w którym uciechy nie mam ani wesela, z którym ja młode lata, ach, tyram, a u świata potym hańbę zjednam sobie, jako wierzę. Szczęśliwe insze, które za oblubieńców podobnych sobie obierają młodzieńców, bo w takim bywa stanie lubieżne pomieszkanie, kiedy równy swą równią w małżeństwo bierze.

Dwanasta IZABELLA Powiedz, serce me, wszakeś nie nieme, w którym kochasz nabarziej doczesnym stworzeniu? Czy w pysznych strojach, czy-li w pokojach pańskich, czy-li w bankietach i w dobrym mieniu? Bowiem żadnego serca takiego nie masz w świecie, które by żyło bez lubości: każde na pieczy ma pewne rzeczy, do których osobliwiej skłania swe miłości. Inszym klejnoty i kruszec złoty, także perły łakomym ogniem chęci grzeją, drudzy w bławatach i szumnych szatach wszytkę swą pokładają ufność z nadzieją. Ale mnie żądze nie na pieniądze ani też na bogate zapalają zbiory, kanaki owe dyjamentowe nie zwabią mię ni miękko zrobione bisiory. Zgoła nikt iny, tylko jedyny przyjaciel w wielkim u mnie jest upodobaniu; nad skarby mnogie, kamienie drogie tysiąckroć więcej w jego korzystam kochaniu. Temu ja cało i mnie, i ciało chętnie do dobrowolnej podaję niewoli. On też w tej mierze, jako ja wierzę, i żyć, i umrzeć ze mną ochotnie pozwoli.

Trzynasta SPIRYNZYNA Wszytkie pieśni, wszytkie chory urodę Lilijodory wybornymi nader głosy wysławiajcie pod niebiosy, której gładkości porównać nie może Jutrzenka, chociaż z ust ogniste roże rzuca po niebie, chociaż na swą kosę co dzień wylewa krzyształową rosę. Same trzy siostry charyty wieniec z barwinku uwity, wziąwszy się społem za dłonie, kładą na jej krasne skronie. Przed nią Jukunda z trefną Argenidą, za nią służebne pokojowe idą; w jej dolnym dostać miejsca fraucymerze ledwie się zdało przechwalnej Wenerze. Do niej Amor skrzydłobiały z łuku nie wypuszcza strzały, ale przystąpiwszy z bliska, fijołki pod nogi ciska. Także Pafija nie tyka jej twarzy swoją pochodnią, lecz jeśli się zdarzy, że ją obaczy, ogniów swych przygasza a żywych iskier z jej oczu uprasza. Jako z jej lubego czoła radość wynika wesoła, jako z warg szkarłatnych roje uciecha wypuszcza swoje, trudno wymówić – w jej jednym pojźrzeniu wszytka się miłość wydaje w płomieniu; gdziekolwiek zasię nawróci wejźrzenie, przenika skały, porusza kamienie. I ty, Rozymundzie młody, ogniem przedziwnej urody tylko pierwszy raz dotkniony, wszytek gorasz rozpalony. Ale nie zgorasz, bowiem to ognisko tylko ochładza, który przy nim blisko stoi; a kto zaś patrzy nań z daleka, barziej mu szkodzi, srodzej mu dopieka. Któż gładkości nie hołduje, kogóż ona nie zwojuje? Jej Jupiter władogromy, jej służył Wulkanus chromy; nie dla Heleny, lecz dla jej urody upadły pyszne ilijackie grody; syn Tarkwiniego koronę utracił, hetman rutulski gardłem ją opłacił. Jej daje niskie ukłony mądry syn możnej Latony, dla niej z pańskich majestatów idą do podłych warsztatów królowie wielcy, możni bojownicy, kto się prostakiem, kto się mądrym liczy; nawet nabożny człowiek, choć się wzbrania, jeśli nie serce, oczy ku niej skłania. Przetoż wszytkie głośne chory urodę Lilijodory i zapały w sercu nowe śpiewajcie Rozymundowe.

Czternasta DRUZYLLA Tobie, jedyny serca mego panie, wszytko oddaję, dusze mej kochanie, przy tym cokolwiek chęci w sobie czuję, tobie samemu zupełnie daruję. Wprawdzieć długom się na to rozmyślała, bym cię pamiętnym znacznym darowała, ale nie mogłam droższego nad siebie znaleźć klejnotu, namilszy, dla ciebie. Nie dziwujże się, żem tobie bez sromu wszytek wydała dostatek mój z domu. Jeśli popadłam przez to jaką winę, tyś mi powodem, tyś mi dał przyczynę. Bowiem gdyś na mnie oczy twe obracał, wstyd mię skrzydłami natychmiast otaczał; luboś mię witał, luboś mi się kłaniał, wstyd mię przed tobą panieński zasłaniał. Zawsze też Amor twój ode mnie stronił, póki mię przed nim wstyd wrodzony bronił; niedługo jednak, jakoś mu doradził, twój się Kupido z moim wstydem zwadził. Porwie się Amor do zwyczajnej broni, wstyd się puklerzem rumianym zasłoni. Lecz gdy ten z łuku bez przestanku szyje, a ten z bojaźni za tarczą się kryje, w serce mi z twarzy mój wstyd przelękniony uciekł, Kupido za nim zajątrzony wpadszy, tamże go bezbronnego pożył, sam w sercu sobie gospodę założył. Od tego czasu zgoła sama swoją nie jestem ani chcę być, tylko twoją. A tak u ciebie abo służebnicą, abo niechaj już będę niewolnicą.

Piętnasta MARELLA Ukochane dziatki, te różane kwiatki zrywajcie, nim miną: jako jednodzienne róże, tak odmienne lata wasze giną. Nadobne dzieweczki, młode fijołeczki szczypcie tymi czasy, bo w jednej godzinie wiele im upłynie, jako i wam, krasy. Ucieszne lwowianki, składajcie równianki z rozmarynu ziela; rozmaryn opada sam, która odkłada, traci przyjaciela. Weseli młodzieńcy, otaczajcie wieńcy skronie swe pozorne, póki wam uciechy, zaloty i śmiechy przystają wydworne. Prawda rzeczywista, że naród do lista ludzki jest podobny, bo jako list snadnie, tak i człowiek padnie, chociajże nadobny. O lubieżna młodzi, colikolwiek rodzi świat gwoli człowieku, zażywaj roztropnie, a patrzaj na stopnie ostatniego wieku.

Szesnasta TERTULIA Kamień by był nie człowiek, twardszy niż opoka, który by z twego oka, uderzywszy w nię bystrym znienagła wejźrzeniem jakoby w stal krzemieniem, nie mógł ognia wykrzesać i natychmiast ciebie tą podniatą rozpalić, pospołu i siebie. Jam nie kamień ani też nieużyta skała, ani dusza bez ciała, ponieważ przyłożywszy ku twojemu oku trochę miłego wzroku, jako świeca całując świecę, ogień kradnie, tak i ja zagorzałam od ciebie szkaradnie. A ty czemu zapałów, którymi mię psujesz, aby namniej nie czujesz? Darmo w sobie płomienie zobopólne dusisz: i ty palić się musisz, abowiem rozżarzony ogień mój przez miary w serce twoje oziębłe zapuści pożary. Które wzdychania moje tak barzo rozdmuchną, że oba ognie jednym płomieniem wybuchną.

Siedmnasta ROZALIA Już to dziesiąta wiosna kwiatki rodzi, jako krwią greckiej i trojańskiej młodzi dla Heleninej niezwykłej urody oblewają się ilijackie grody. Już poległ Hektor, rycerz znakomity, także Patroklus już dawno zabity, leży Achilles, mąż nieprzepłacony, i wiele inszych z tej i z owej strony. O nierozumnych ludzi wściekłe gminy, długoż będziecie ginąć krom swej winy? Jeśliście baczni, do Heleny spieszcie, onę na szablach i grotach roznieście! Ona to winna, onać to zgrzeszyła, kiedy małżeńskiej wiary odstąpiła, a ulubiła barziej królewicza młodego, pięknej twarzy Pryjamicza. Winien i Parys, że po cudzą żonę pospieszył bystrym morzem i zwiódł onę częścią ubiorem sarmackim i skokiem, częścią namową i zalotnym okiem. Winna i Wenus, że za owoc złoty darowała mu nie swoje pieszczoty; winien świat wszytek, że się jedną szczycił Heleną, której każdy sobie życzył. Że tedy wszytkim co pięknego miło, daj żeby Helen więcej się rodziło, bowiem ustaną prędko krwawe boje, gdy każdy będzie miał Helenę swoję. Teraz, że Troja sławna poszła w rumy, że jej świat wszytek śpiewa smutne dumy, na porfirowym pod Idą filarze niech kto wyryje tych wierszów dwie parze: „Nie ogień ani danajskie pożary zniszczyły Troją i Ilijon stary, ale Helena przyjemnością swoją wszytkie Trojany spaliła i z Troją”.

Ośmnasta PETROLINA Ogień ten na twarzy ślicznej zapalony, z miasta bałtyckiego w kraje zaniesiony ruskie, bystrym wejźrzeniem barziej niżli płomieniem serca człowiecze okrutnie piecze. Nie zacniejszy w carskich szarajach się błyska, gdy z oczu sołtanek gładkich iskry ciska na chciwe Turkomany, których chuć na przemiany w wielkiej bojaźni miłością draźni. Mniejszą Parys wydarł Spartańczykom głownię, mniejszą w Rzym przyniosły Sabinki nierownie; ledwie taką świat srodze gorzał, gdy Faeton wodze woźnikom sprzecznym puścił słonecznym. Godzieneś ty, ogniu, nie podłe warstaty, ale najaśniejsze palić majestaty, godzieneś przednie trony, berła, jabłka, korony swoim zapałem topić zahałem. Lecz, że pominąwszy królewskie pokoje, bijesz twym promieniem w niskie me podwoje, sprawą mię przemienisz tą w salamandrę ognistą, że w ogniu właśnie żyć będę strasznie. Raczej tedy, ogniu, te północne strony oświecaj i zimne zagrzewaj Tryjony, bo tobie samo zgoła serce me nie wydoła; dla ciebie cały ten świat jest mały.

Dziewiętnasta PULCHERIA Już Tytan konie w oceanie poi, już mu pochodnia dzienna z rąk wypadła, już późna zorza nad Celtami stoi a twarz rumiana troszeczkę jej zbladła, już parę, która imię tylko dwoi, zjednoczy węzeł małżeńskiego stadła. Niechajże u tak lubego podwoja cichuchno śpiewa Kallijope moja. Ucieszne dusze, zacni oblubieńcy, któż tak kosztownie usłał wam łożnicę? Z wierzchu wonnymi ozdobiona wieńcy, kunsztów malarskich wydaje tablicę, wewnątrz z świecami białemi młodzieńcy prowadzą do niej z muzyką dziewicę; zewsząd ozdoby przednie ją okryły, zewsząd kwiateczki białe ją upstrzyły. Jednak te róże po ziemi roźlane nie są w ogrodzie uszczknione Dyjony i te szpalery złotem przetykane nie są robotą królowej z Ankony, także jarzęcym woskiem knoty zlane nie topi ogień z Pafu przyniesiony, ale ozdoba wszytka tej łożnice jest Pańskim dziełem niebieskiej prawice. Oto idalska bogini ją mija, miasto niej Miłość z Empiru przychodzi, przed nią Cypryjczyk chybkie skrzydła zwija i łuk serdeczny na stronę odwodzi, do niej z Fortuną młodziuchna gracyja tysiąc rozkoszy za rękę przywodzi, a gwiazdy, świetne rozpaliwszy lice, płomień na ślubne z oczu miecą świéce. Ponieważ tedy nieba wam przychylne do tego stanu, który Bóg ustawił, te miejcie wróżki ode mnie niemylne, że was do końca będzie błogosławił. On sam nad wami oko mając pilne, pomnoży łask swych, których was nabawił, bowiem tym stanem Bóg się opiekuje, który do jego woli się stosuje. Jako dwie palmie w idumskim ogrodzie, kiedy się wzrostem jednostajnym zgodzą, głową tykają nieba, a na spodzie w bystrym strumieniu jordanowym brodzą, wszytkie zazdroszczą drzewa ich urodzie, a ony owoc co rok smaczny rodzą, tak też dwie duszy wasze w jednym ciele wydadzą kwiatów i owoców wiele.

Dwudziesta HALCYLDIS Mądrość jest nad mądrościami widzieć śmiertelną za nami pogonią, która wyroki miece na świat bez odwłoki. Jako z pędem na dół wali wiatr skałę, którą obali, tak się nasze przerywają lata, kiedy koniec mają. Jako z cięciwy wypada strzała, a wicher nią włada, tak nas, tak nasze nadzieje śmierć wespół z prochem rozwieje. A kto się rozbraci z światem, wszytkie jego sprawy za tem w niepamięci ponurzone ludziom nie będą wspomnione. Właśnie jako kiedy morze okręt wielkim gwałtem porze, skoro ujedzie, by znaku nie znać jego namniej ślaku. Marność jest nad marnościami świat ten z swoimi pompami, a przecię ludzi tak wiele każe nań hardzie i śmiele.